zaterdag 11 november 2017

Paradise Papers en een duurzame economie

Het geld lekt aan alle kanten de samenleving uit, dat blijkt opnieuw uit de berichten die we de laatste dagen over de Paradise Papers opvangen. Het grootste lek ooit over belastingontduiking door mensen en bedrijven die als voorbeelden van succes gelden. Blijkbaar doet iedereen het, en steken we onze vinger nog steeds maar in een klein plasje aan de rand van een giga lek-oceaan.


Wie doen het?

Er is inmiddels een lange lijst van mensen en organisaties bekend die op de een of andere manier geld door belastingparadijzen sluizen. De Britse Queen Elizabeth zou zo'n 10 miljoen pond hebben geïnvesteerd in een fonds op de Kaaimaneilanden. De vriend en schatkistbewaker van de Canadese premier Justin Trudeau moffelde miljoenen dollars weg naar de Kaaimaneilanden.
Bono zegt overstuur te zijn dat zijn geld via via in een belastingconstructie terecht is gekomen. En dan zijn er Madonna, de voormalige partijvoorzitter van de Britse Conservatieven, Lord Ashcroft, Lionel Messi, Lewis Hamilton, Apple, Uber, de Jordaanse koningin Noor, de voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder, Rex Tillerson, de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken en zijn collega van binnenlandse zaken Wilbur Ross, Nike, het grootste mijnbouwbedrijf Glencore, Facebook, BNP Paribas, DHL en Shell.

Een basisinkomen voor heel Europa

De Franse econoom Gabriel Zucman schat dat multinationals over de hele wereld elk jaar meer dan 600 miljard euro overmaken naar ‘slimme’ constructies in belastingparadijzen. Volgens de Boston Consulting Group zou het in totaal jaarlijks om 10 biljoen dollar ( 10 duizend miljard) gaan.

Omgerekend gaat het om een bedrag dat voldoende is om alle inwoners van de EU een basisinkomen van € 20.000 per jaar te verschaffen. Hoezo is een basisinkomen onbetaalbaar?


Illegaal of immoreel?

Het onttrekken van geldstromen van deze omvang aan de reële economie, de samenleving dus, is zeker immoreel te noemen. Immers, dit geld komt nooit meer terug bij de mensen waar het oorspronkelijk vandaan kwam: u en ik, gewone burgers die moeten werken voor hun geld en die met hun dagelijkse uitgaven bijdragen aan de winsten van multinationals.

Nieuwe economie

Wat de nieuwe gegevens duidelijk maken is dat de economie niet meer functioneert zoals ze behoort te doen, namelijk het ruilverkeer regelen tussen mensen en bedrijven. Er gaat nu vooral een grote stofzuiger over de economie die het geld er uit zuigt en in een grote wolk blaast waar het blijft hangen. Het is zo niet meer beschikbaar voor mensen die het hard nodig hebben voor hun levensonderhoud.

Dat zie je terug in een toenemend verschil tussen rijk en arm en in een krimpende middenklasse.


Bron: Duurzaam Nieuws; 7 november 2017