vrijdag 16 januari 2015

Aarde in nood is te redden

De klimaatverandering is niet eenvoudig te stoppen. Als we dat wel willen, zal het op alle aspecten van ons leven invloed hebben. Dat betekent volgens de schrijver Duncan McLaren een ingrijpende omwenteling.

Extreem weer

Begin 2014 werd duidelijk dat het smelten van de West Antarctische ijskappen onvermijdelijk is geworden, met als gevolg een verhoging van de zeespiegel met 3 á 4 meter in de komende eeuwen. Het lijkt vrijwel onmogelijk om het smelten nog te voorkomen. Klimaatverandering heeft ook nog andere gevolgen,  waaronder het vaker voorkomen van extreme weercondities met overstromingen op verschillende plaatsen, of waterschaarste en droogte elders.

Grenswaarden

De meeste verschijnselen kunnen nog verminderd worden door drastische en versnelde reductie van emissies. Maar het smelten van de poolkappen kan niet meer gestopt worden als het kantelpunt is bereikt. Onderzoek toont aan dat sommige grenswaarden al zijn overschreden.

Groeiende behoefte

Er wordt in de wereld steeds meer energie gebruikt. Ook het gebruik van grondstoffen blijft groeien. De groeiende behoefte aan materialen heeft de vrees voor uitputting van hulpbronnen verder aangewakkerd. Het is duidelijk dat we niet te maken hebben met milieuproblemen waar een technische of wetenschappelijke oplossing voor is, maar dat onze problemen vooral sociaal en politiek zijn.

Voorbeeld

Hoewel de kans klein is dat we ‘te weinig’ land overhouden, gebruiken we nu al het meeste productieve land en verarmen dat steeds verder. De schade die we hebben aangericht door erosie, verlies van organisch materiaal en vervuiling wordt gemaskeerd door een alsmaar toenemend gebruik van energie en chemicaliën om de voedselproductie op peil te houden.

Politieke problemen

De oorzaken van het klimaatprobleem zijn keuzes die voortkomen uit ons economische systeem. Het vervullen van menselijke behoeften met materiële middelen leidt onder meer tot competitie tussen bedrijven, wereldhandelsverdragen en het maken van schulden om meer te kunnen consumeren.

Hoop

Veel schrijvers  beschrijven hoe mensen steeds meer reageren op rampen: met solidariteit en altruïsme, en niet met plundering en conflict.

Mens

Te vaak lijken milieuactivisten de mens als het probleem te zien: het argument dat we met te veel zijn en zelfzuchtig onze eigen doelen nastreven. Maar ook beleidsmakers begrijpen de mensen verkeerd. Hun uitgangspunt is vaak dat de mens vooral geprikkeld wordt door economische argumenten.

Identiteit

Maar mensen hebben door evolutie geleerd zowel te concurreren als in groepen samen te werken, om gevoelig te zijn voor de normen en gewoonten die we om ons heen zien. Mensen scheppen collectief de voorwaarden voor ons leven en samenleving.

Nieuwe samenwerkingsvormen

Veranderende gezondheidsdiëten zullen onze relatie met dieren veranderen. Het opnieuw inrichten van landbouwgronden maakt de verschillende behoeften zichtbaar waarin de natuurlijke wereld kan voorzien. Nieuwe bedrijfsmodellen,  geworteld in wederkerigheid, samenwerking en afhankelijkheid bieden toekomstige bronnen van werkgelegenheid en welzijn.

Gemeenschappelijk bezit

Door te delen in gemeenschappen kunnen we gemeenschappelijke middelen waarvan we afhankelijk zijn herkennen. Van het park in de buurt tot de wereldwijde atmosfeer. We kunnen kritieke hulpbronnen allereerst als gezamenlijk bezit gaan behandelen in plaats van als verhandelbare goederen.

Bron: Down to Earth; 9 januari 2015

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Reageren kan m.b.v. onderstaand formulier.
Je bericht zal z.s.m. door de redactie worden beoordeeld en geplaatst, mits deze voldoet aan de hiervoor geldende criteria.